भक्ति पाठ

षड्विंश दशकम् (२६) – सुरथ कथा

षड्विंश दशकम् (२६) – सुरथ कथा

परिचय

यह मौलिक मार्गदर्शिका षड्विंश दशकम् (२६) – सुरथ कथा और उसके नाम में आए ज्योतिषीय भाषा का परिचय देती है। यह शैक्षिक समीक्षा है, कोई व्यक्तिगत पाठ या भविष्यवाणी नहीं।

पाठ

राजा पुराऽऽसित् सुरथाभिधानः

स्वारोचिषे चैत्रकुलावतंसः ।

मन्वन्तरे सत्यरतो वदान्यः

सम्यक्प्रजापालनमात्रनिष्ठः ॥ २६-१ ॥

वीरोऽपि दैवात्समरे स कोला-

-विध्वंसिभिः शत्रुबलैर्जितः सन् ।

त्यक्त्वा स्वराज्यं वनमेत्य शान्तं

सुमेधसं प्राप मुनिं शरण्यम् ॥ २६-२ ॥

तपोवनं निर्भयमावसन् द्रु-

-च्छायाश्रितः शीतलवातपृक्तः ।

स एकदा राज्यगृहादिचिन्ता-

-पर्याकुलः कञ्चिदपश्यदार्तम् ॥ २६-३ ॥

राजा तमूचे सुरथोऽस्मि नाम्ना

जितोऽरिभिर्भ्रष्टविभूतिजालः ।

गृहादिचिन्तामथितान्तरङ्गः

कुतोऽसि कस्त्वं वद मां समस्तम् ॥ २६-४ ॥

श्रुत्वेति स प्रत्यवदत्समाधि-

-नामाऽस्मि वैश्यो हृतसर्ववित्तः ।

पत्नीसुताद्यैः स्वगृहान्निरस्त-

-स्तथाऽपि सोत्कण्ठमिमान् स्मरामि ॥ २६-५ ॥

अनेन साकं सुरथो विनीतो

मुनिं प्रणम्याह समधिनामा ।

गृहान्निरस्तोऽपि गृहादिचिन्तां

करोति सोत्कण्ठमयं महर्षे ॥ २६-६ ॥

ब्रह्मैव सत्यं परमद्वितीयं

मिथ्या जगत्सर्वमिदं च जाने ।

तथाऽपि मां बाधत एव राज्य-

-गृहादिचिन्ता वद तस्य हेतुम् ॥ २६-७ ॥

ऊचे तपस्वी शृणु भूप माया

सर्वस्य हेतुः सगुणाऽगुणा सा ।

बन्धं च मोक्षं च करोति सैव

सर्वेऽपि मायावशगा भवन्ति ॥ २६-८ ॥

ज्ञानं हरेरस्ति विधेश्च किन्तु

क्वचित्कदाचिन्मिलितौ मिथस्तौ ।

विमोहितौ कस्त्वमरे नु कस्त्व-

-मेवं विवादं किल चक्रतुः स्म ॥ २६-९ ॥

ज्ञानं द्विधैकं त्वपरोक्षमन्य-

-त्परोक्षमप्येतदवेहि राजन् ।

आद्यं महेश्याः कृपया विरक्त्या

भक्त्या महत्सङ्गमतश्च लभ्यम् ॥ २६-१० ॥

य एतदाप्नोति स सर्वमुक्तो

द्वेषश्च रागश्च न तस्य भूप ।

ज्ञानं द्वितीयं खलु शास्त्रवाक्य-

-विचारतो बुद्धिमतैव लभ्यम् ॥ २६-११ ॥

शमादिहीनो न च शास्त्रवाक्य-

-विचारमात्रेण विमुक्तिमेति ।

देव्याः कटाक्षैर्लभते च भुक्तिं

मुक्तिं च सा केवलभक्तिगम्या ॥ २६-१२ ॥

सम्पूज्य तां साकमनेन दुर्गां

कृत्वा प्रसन्नां स्वहितं लभस्व ।

श्रुत्वा मुनेर्वाक्यमुभौ महेशि

त्वां पूजयामासतुरिद्धभक्त्या ॥ २६-१३ ॥

वर्षद्वयान्ते भवतीं समीक्ष्य

स्वप्ने सतोषावपि तावतृप्तौ ।

दिदृक्षया जाग्रति चापि भक्ता-

-वाचेरतुर्द्वौ कठिनव्रतानि ॥ २६-१४ ॥

वर्षत्रयान्ते सुमुखीं प्रसन्नां

त्वां वीक्ष्य तौ तुष्टुवतुः प्रहृष्टौ ।

दैवात्समाधिस्त्वदनुग्रहेण

लब्ध्वा परं ज्ञानमवाप मुक्तिम् ॥ २६-१५ ॥

भोगाविरक्तः सुरथस्तु शीघ्रं

निष्कण्टकं राज्यमवाप भूयः ।

मन्वन्तरे भूपतिरष्टमे स

सावर्णिनामा च मनुर्बभूव ॥ २६-१६ ॥

त्वं भुक्तिकामाय ददासि भोगं

मुमुक्षवे संसृतिमोचनं च ।

किञ्चिन्न पृच्छामि परं विमूढो

नमामि ते पादसरोजयुग्मम् ॥ २६-१७ ॥

सप्तविंश दशकम् (२७) – शताक्ष्यवतारम् >>