Devotional reading

Sri Guna Ratna Kosha

About

This original guide introduces Sri Guna Ratna Kosha and the astrological language named in its title. It is an educational overview, not a personal reading or prediction.

Hymn text

श्रीपराशरभट्‍टार्यः श्रीरङ्गेशपुरोहितः ।

श्रीवत्साङ्कसुतः श्रीमान् श्रेयसे मेऽस्तु भूयसे ॥

श्रियै समस्तचिदचिद्विधानव्यसनं हरेः ।

अङ्गीकारिभिरालोकैः सार्थयन्त्यै कृतोऽञ्जलिः ॥ १ ॥

उल्लासपल्लवितपालितसप्तलोकी-

-निर्वाहकोरकितनेमकटाक्षलीलाम् ।

श्रीरङ्गहर्म्यतलमङ्गलदीपरेखां

श्रीरङ्गराजमहिषीं श्रियमाश्रयामः ॥ २ ॥

अनुकलतनुकाण्डालिङ्गनारम्भशुम्भत्

प्रतिदिशभुजशाखश्रीसखानोकहर्धिः ।

स्तननयनगुलुच्छस्फारपुष्पद्विरेफा

रचयतु मयि लक्ष्मीकल्पवल्ली कटाक्षान् ॥ ३ ॥

यद्भ्रूभङ्गाः प्रमाणं स्थिरचररचनातारतम्ये मुरारेः

वेदान्तास्तत्त्वचिन्तां मुरभिदुरसि यत्पादचिह्नैस्तरन्ति ।

भोगोपोद्घातकेलीचुलकितभगवद्वैश्वरूप्यानुभावा

सा नः श्रीरास्तृणीताममृतलहरिधीलङ्घनीयैरपाङ्गैः ॥ ४ ॥

यद्यावत्तव वैभवं तदुचितस्तोत्राय दूरे स्पृहा

स्तोतुं के वयमित्यदश्च जगृहुः प्राञ्चो विरिञ्चादयः ।

अप्येवं तव देवि वाङ्मनसयोर्भाषानभिज्ञं पदं

कावाचः प्रयतामहे कवयितुं स्वस्ति प्रशस्त्यै गिराम् ॥ ५ ॥

स्तोतारं तमुशन्ति देवि कवयो यो विस्तृणीते गुणान्

स्तोतव्यस्य ततश्च ते स्तुतिधुरा मय्येव विश्राम्यति ।

यस्मादस्मदमर्षणीयफणितिस्वीकारतस्ते गुणाः

क्षान्त्यौदार्यदयादयो भगवति स्वां प्रस्नुवीरन् प्रथाम् ॥ ६ ॥

सूक्तिं समग्रयतु नः स्वयमेव लक्ष्मीः

श्रीरङ्गराजमहिषी मधुरैः कटाक्षैः ।

वैदग्ध्यवर्णगुणगुम्भनगौरवैर्यां

कण्डूलकर्णकुहराः कवयो धयन्ति ॥ ७ ॥

अनाघ्रातावद्यं बहुगुणपरीणाहि मनसो

दुहानं सौहार्दं परिचितमिवाथापि गहनम् ।

पदानां सौभ्रात्रादनिमिषनिषेव्यं श्रवणयोः

त्वमेव श्रीर्मह्यं बहुमुखय वाणीविलसितम् ॥ ८ ॥

श्रियः श्रीः श्रीरङ्गेशय तव च हृद्यां भगवतीं

श्रियं त्वत्तोऽप्युच्चैर्वयमिह फणामः शृणुतराम् ।

दृशौ ते भूयास्तां सुखतरलतारे श्रवणतः

पुनर्हर्षोत्कर्षात् स्फुटतु भुजयोः कञ्चुकशतम् ॥ ९ ॥

देवि श्रुतिं भगवतीं प्रथमे पुमांसः

त्वत्सद्गुणौघमणिकोशगृहं गृणन्ति ।

तद्द्वारपाटनपटूनि च सेतिहास-

-सन्तर्कणस्मृतिपुराणपुरस्सराणि ॥ १० ॥

आहुर्वेदानमानं कतिचन कतिचाराजकं विश्वमेतत्

राजन्वत्केचिदीशं गुणिनमपि गुणैस्तं दरिद्राणमन्ये ।

भिक्षावन्ये सुराजम्भवमिति च जडास्ते तलातल्यकार्षुः

ये ते श्रीरङ्गहर्म्याङ्गणकनकलते न क्षणं लक्ष्यमासन् ॥ ११ ॥

मनसि विलसताऽक्ष्णा भक्तिसिद्धाञ्जनेन

श्रुतिशिरसि निगूढं लक्ष्मि ते वीक्षमाणाः ।

निधिमिव महिमानं भुञ्जते येऽपि धन्याः

ननु भगवति दैवीं सम्पदं तेऽभिजाताः ॥ १२ ॥

अस्येशाना जगत इति तेऽधीमहे यां समृद्धिं

श्रीः श्रीसूक्तं बहुमुखयते तां च शाखानुशाखम् ।

ईष्टे कश्चिज्जगत इति यः पौरुषे सूक्त उक्तः

तं च त्वत्कं पतिमधिजगावुत्तरश्चानुवाकः ॥ १३ ॥

उद्बाहुस्त्वामुपनिषदसावाह नैका नियन्त्रीं

श्रीमद्रामायणमपि परं प्राणिति त्वच्चरित्रे ।

स्मर्तारोऽस्मज्जननि यतमे सेतिहासैः पुराणैः

नित्युर्वेदानपि च ततमे त्वन्महिम्नि प्रमाणम् ॥ १४ ॥

आकुग्रामनियामकादपि विभोरासर्वनिर्वाहकात्

ऐश्वर्यं यदिहोत्तरोत्तरगुणं श्रीरङ्गभर्तुः प्रिये ।

तुङ्गं मङ्गलमुज्ज्वलं गरिमवत् पुण्यं पुनः पावनं

धन्यं यत्तददश्च वीक्षणभुवस्ते पञ्चषाः विप्रुषः ॥ १५ ॥

एको मुक्तातपत्रप्रचलमणिघणात्कारिमौलिर्मनुष्यो

दृप्यद्दन्तावलस्थो न गणयति नतान् यत्क्षणं क्षोणिपालान् ।

यत्तस्मै तिष्ठतेऽन्यः कृपणमशरणो दर्शयन् दन्तपङ्क्ती

तत्ते श्रीरङ्गराजप्रणयिनि नयनोदञ्चितान्यञ्चिताभ्याम् ॥ १६ ॥

रतिर्मतिसरस्वती धृतिसमृद्धिसिद्धिश्रियः

सुधासखि यतोमुखं चिचलिषेत्तव भ्रूलता ।

ततोमुखमथेन्दिरे बहुमुखीमहम्पूर्विकां

विगाह्य च वशंवदाः परिवहन्ति कूलङ्कषाः ॥ १७ ॥

सह स्थिरपरित्रसव्रजविरिञ्चनाकिञ्चनैः

अनोकहबृहस्पतिप्रबलविक्लबप्रक्रियम् ।

इदं सदसदात्मना निखिलमेव निम्नोन्नतं

कटाक्षतदुपेक्षयोस्तव हि लक्ष्मि तत्ताण्डवम् ॥ १८ ॥

काले शंसति योग्यतां चिदचितोरन्योन्यमालिङ्गतोः

भूताहङ्कृतिबुद्धिपञ्चकरणीस्वान्तप्रवृत्तीन्द्रियैः ।

अण्डानावरणैः सहस्रमकरोत्तान्भूर्भुवः सर्वतः

श्रीरङ्गेश्वरदेवि ते विहृतये सङ्कल्पमानः प्रियः ॥ १९ ॥

शब्दादीन् विषयान् प्रदर्श्य विभवं विस्मार्य दास्यात्मकं

वैष्णव्या गुणमाययाऽऽत्मनिवहान् विप्लाव्य पूर्वः पुमान् ।

पुंसा पण्यवधूविडम्बिवपुषा धूर्तानिवायासयन्

श्रीरङ्गेश्वरि कल्पते तव परीहासात्मने केलये ॥ २० ॥

यद्दूरे मनसो यदेव तमसः पारे यदत्यद्भुतं

यत्कालादपचेलिमं सुरपुरी यद्गच्छतो दुर्गतिः ।

सायुज्यस्य यदेव सूतिरथवा यद्दुर्ग्रहं मद्गिरां

तद्विष्णोः परमं पदं तव कृते मातः समाम्नासिषुः ॥ २१ ॥

हेलायामखिलं चराचरमिदं भोगे विभूतिः परा

पुण्यास्ते परिचारकर्मणि सदा पश्यन्ति ये सूरयः ।

श्रीरङ्गेश्वरदेवि केवलकृपानिर्वाह्यवर्गे वयं

शेषित्वे परमः पुमान् परिकरा ह्येते तव स्फारणे ॥ २२ ॥

आज्ञानुग्रहभीमकोमलपुरीपाला फलं भेजुषां

याऽयोध्येत्यपराजितेति विदिता नाकं परेण स्थिता ।

भावैरद्भुतभोगभूमगहनैः सान्द्रा सुधास्यन्दिभिः

श्रीरङ्गेश्वरगेहलक्ष्मि युवयोस्तां राजधानीं विदुः ॥ २३ ॥

तस्यां च त्वत्कृपावन्निरवधिजनताविश्रमार्हावकाशं

सङ्कीर्णं दास्यतृष्णाकलितपरिकरैः पुम्भिरानन्दनिघ्नैः ।

स्नेहादास्थानरक्षाव्यसनिभिरभयं शार्ङ्गचक्रासिमुख्यै-

-रानन्दैकार्णवं श्रीर्भगवति युवयोराहुरास्थानरत्नम् ॥ २४ ॥

तत्र स्रक्स्पर्शगन्धं स्फुरदुपरिफणारत्नरोचिर्वितानं

विस्तीर्यानन्तभोगं तदुपरि नयता विश्वमेकातपत्रम् ।

तैस्तैः कान्तेन शान्तोदितगुणविभवैरर्हता त्वामसङ्ख्यैः

अन्योन्याद्वैतनिष्ठाघनरसगहनान् देवि बध्नासि भोगान् ॥ २५ ॥

भोग्या वामपि नान्तरीयकतया पुष्पाङ्गरागैः समं

निर्वृत्तप्रणयातिवाहनविधौ नीताः परीवाहताम् ।

देवि त्वामनु नीलया सह महीदेव्यः सहस्रं तथा

याभिस्वं स्तनबाहुदृष्टिभिरिव स्वाभिः प्रियं श्लाघसे ॥ २६ ॥

ते साध्याः सन्ति देवा जननि गुणवपुर्वेषवृत्तस्वरूपैः

भोगैर्वा निर्विशेषाः सवयस इव ये नित्यनिर्दोषगन्धाः

हे श्रीः श्रीरङ्गभर्तुस्तव च पदपरीचारवृत्त्यै सदाऽपि

प्रेमप्रद्राणभावाविलहृदयहठात्कारकैङ्कर्यभोगाः ॥ २७ ॥

स्वरूपं स्वातन्त्र्यं भगवत इदं चन्द्रवदने

त्वदाश्लेषोत्कर्षाद्भवति खलु निष्कर्षसमये ।

त्वमासीर्मातः श्रीः कमितुरिदमित्थन्त्वविभव-

-स्तदन्तर्भावात्त्वां न पृथगभिधत्ते श्रुतिरपि ॥ २८ ॥

तव स्पर्शादीशं स्पृशति कमले मङ्गलपदं

तवेदं नोपाधेरुपनिपतितं श्रीरसि यतः ।

प्रसूनं पुष्यन्तीमपि परिमलर्धिं जिगदिषुः

न चैवं त्वादेवं स्वदत इति कश्चित्कवयते ॥ २९ ॥

अपाङ्गा भूयांसो यदुपरि परं ब्रह्म तदभू-

-दमी यत्र द्वित्राः स च शतमखादिस्तदधरात् ।

अतः श्रीराम्नायस्तदुभयमुशंस्त्वां प्रणिजगौ

प्रशस्तिः सा राज्ञो यदपि च पुरीकोशकथनम् ॥ ३० ॥

स्वतः श्रीस्त्वं विष्णोः स्वमसि तत एवैष भगवान्

त्वदायत्तर्धित्वेऽप्यभवदपराधीनविभवः ।

स्वया दीप्त्या रत्नं भवदपि महार्घं न विगुणं

न कुण्ठस्वातन्त्र्यं भवति च न चान्याहितगुणम् ॥ ३१ ॥

प्रशकनबलज्योतिर्ज्ञानैश्वरीविजयप्रथा-

-प्रणतवरणप्रेमक्षेमङ्करत्वपुरस्सराः

अपि परिमलः कान्तिर्लावण्यमर्चिरितीन्दिरे

तव भगवतश्चैते साधारणाः गुणराशयः ॥ ३२ ॥

अन्येऽपि यौवनमुखाः युवयोः समानाः

श्रीरङ्गमङ्गलविजृम्भणवैजयन्ति

तस्मिंस्तव त्वयि च तस्य परस्परेण

संस्तीर्य दर्पण इव प्रचुरं स्वदन्ते ॥ ३३ ॥

युवत्वादौ तुल्येऽप्यपरवशताशत्रुशमन-

-स्थिरत्वादीन् कृत्वा भगवति गुणान् पुंस्त्वसुलभान् ।

त्वयि स्त्रीत्वैकान्तान् म्रदिमपतिपारार्थ्यकरुणा-

-क्षमादीन्वा भोक्तुं भवति युवयोरात्मनि भिदा ॥ ३४ ॥

घनकनकद्युती युवदशामपि मुग्धदशां

युवतरुणत्वयोरुचितमाभरणादि परम् ।

ध्रुवमसमानदेशविनिवेशि विभज्य हरौ

त्वयि च कुशेशयोदरविहारिणि निर्विशसि ॥ ३५ ॥

अङ्गं ते मृदुशीतमुग्धमधुरोदारैर्गुणैर्गुम्भतः

क्षीराब्धेः किमृजीषतामुपगता मन्ये महार्घास्ततः ।

इन्दुः कल्पलता सुधामधुमुखा इत्याविलां वर्णनां

श्रीरङ्गेश्वरि शान्तकृत्रिमकथं दिव्यं वपुर्नार्हति ॥ ३६ ॥

प्रणमदनुविधित्सावासनानम्रमग्रे

प्रणयिपरिचिचीषाकुञ्चितं पार्श्वकेन ।

कनकनिकषचञ्चच्चम्पकस्रक्समान-

-प्रवरमिदमुदारं वर्ष्म वाचामभूमिः ॥ ३७ ॥

एकं न्यञ्च्य नतिक्षमं मम परं चाकुञ्च्य पादाम्बुजं

मध्ये विष्टरपुण्डरीकमभयं विन्यस्य हस्ताम्बुजम् ।

त्वां पश्येम निषेदुषीं प्रतिकलं कारुण्यकूलङ्कष-

-स्फारापाङ्गतरङ्गमम्ब मधुरं मुग्धं मुखं बिभ्रतीम् ॥ ३८ ॥

सुरभितनिगमान्तं वन्दिषीयेन्दिरायाः

तव कमलपलाशप्रक्रियं पादयुग्मम् ।

वहति यदुपमर्दैर्वैजयन्ती हिमाम्भः

प्लुतिभिरिव नवत्वं कान्तबाहान्तराले ॥ ३९ ॥

त्वत्स्वीकारकलावलेपकलुषा राज्ञां दृशो दुर्वचाः

नित्यं त्वन्मधुपानमत्तमधुपश्रीनिर्भराभ्यां पतिम् ।

दृग्भ्यामेव हि पुण्डरीकनयनं वेदो विदामास ते

साक्षाल्लक्ष्मि तवावलोकविभवः काक्वा कया वर्ण्यते ॥ ४० ॥

आनन्दात्मभिरीशमज्जनमदक्षीबालसैरागल-

-प्रेमार्द्रैरपि कूलमुद्वहकृपासम्प्लावितास्मादृशैः ।

पद्मे! ते प्रतिबिन्दुबद्धकलिकब्रह्मादिविष्कम्भकैः

ऐश्वर्योद्गमगद्गदैरशरणं मां पालयालोकितैः ॥ ४१ ॥

पादारुन्तुदमेव पङ्कजरजश्चेटीभृशालोकितैः

अङ्गम्लानिरथाम्ब साहसविधौ लीलारविन्दग्रहः

डोला ते वनमालया हरिभुजे हा कष्टशब्दास्पदं

केन श्रीरतिकोमला तनुरियं वाचां विमर्दक्षमा ॥ ४२ ॥

आमर्यादमकण्टकं स्तनयुगं नाद्यापि नालोकित-

-भ्रूभेदस्मितविभ्रमा जहति वा नैसर्गिकत्वायशः ।

सूते शैशवयौवनव्यतिकरो गात्रेषु ते सौरभं

भोगस्रोतसि कान्तदेशिककरग्राहेण गाहक्षमः ॥ ४३ ॥

आमोदाद्भुतशालि यौवनदशाव्याकोचमम्लानिमत्

सौन्दर्यामृतसेकशीतलमिदं लावण्यसूत्रार्पितम् ।

श्रीरङ्गेश्वरि कोमलाङ्गसुमनः सन्दर्भणं देवि ते

कान्तोरःप्रतियत्नमर्हति कविं धिङ्मामकाण्डाकुलम् ॥ ४४ ॥

मर्मस्पृशो रससिरा व्यतिविध्य वृत्तैः

कान्तोपभोगललितैर्लुलिताङ्गयष्टिः ।

पुष्पावलीव रसिकभ्रमरोपभुक्ता

त्वं देवि नित्यमभिनन्दयसे मुकुन्दम् ॥ ४५ ॥

कनकरशनामुक्ताताटङ्कहारललाटिका-

-मणिसरतुलाकोटिप्रायैर्जनार्दनजीविके ।

प्रकृतिमधुरं गात्रं जागर्ति मुग्धविभूषणैः

वलयशकलैर्दुग्धं पुष्पैश्च कल्पलता यथा ॥ ४६ ॥

सामान्यभोग्यमपि कौस्तुभवैजयन्ती-

-पञ्चायुधादि रमणः स्वयमेव बिभ्रत् ।

तद्भारखेदमिव ते परिहर्तुकामः

श्रीरङ्गधाममणिमञ्जरि गाहते त्वाम् ॥ ४७ ॥

यदि मनुजतिरश्चां लीलया तुल्यवृत्तेः

अनुजनुरनुरूपा देवि नावातरिष्यः ।

असरसमभविष्यन्नर्म नाथस्य मातः

दरदलदरविन्दोदन्तकान्तायताक्षि ॥ ४८ ॥

स्खलितकटकमाल्यैर्दोर्भिरब्धिं मुरारेः

भगवति दधिमाथं मथ्नतः श्रान्तिशान्त्यै ।

भ्रमदमृतरङ्गावर्ततः प्रादुरासीः

स्मितनयनसुधाभिः सिञ्चती चन्द्रिकेव ॥ ४९ ॥

मातर्मैथिलि राक्षसीस्त्वयि तदैवार्द्रापराधास्त्वया

रक्षन्त्या पवनात्मजाल्लघुतरा रामस्य गोष्ठी कृता

काकं तं च विभीषणं शरणमित्युक्तिक्षमौ रक्षतः

सा नः सान्द्रमहागसः सुखयतु क्षान्तिस्तवाऽऽकस्मिकी ॥ ५० ॥

मातर्लक्ष्मि यथैव मैथिलजनस्तेनाध्वना ते वयं

त्वद्दास्यैकरसाभिमानसुभगैर्भावैरिहामुत्र च ।

जामाता दयितस्तवेति भवतीसम्बन्धदृष्ट्या हरिं

पश्येम प्रतियाम याम च परीचारान् प्रहृष्येम च ॥ ५१ ॥

पितेव त्वत्प्रेयान् जननि परिपूर्णागसि जने

हितस्रोतोवृत्त्या भवति च कदाचित् कलुषधीः ।

किमेतन्निर्दोषः क इह जगतीति त्वमुचितैः

उपायैर्विस्मार्य स्वजनयसि माता तदसि नः ॥ ५२ ॥

नेतुर्नित्यसहायिनी जननि नस्त्रातुं त्वमत्रागता

लोके त्वन्महिमावबोधबधिरे प्राप्ता विमर्दं बहु ।

क्लिष्टं ग्रावसु मालतीमृदुपदं विश्लिष्य वासो वने

जातो धिक्करुणां धिगस्तु युवयोः स्वातन्त्र्यमत्यङ्कुशम् ॥ ५३ ॥

अधिशयितवानब्धिं नाथो ममन्थ बबन्ध तं

हरधनुरसौ वल्लीभञ्जं बभञ्ज च मैथिलि ।

अपि दशमुखीं लूत्वा रक्षः कबन्धमनर्तयत्

किमिव न पतिः कर्ता त्वच्चाटुचुञ्चुमनोरथः ॥ ५४ ॥

दशशतपाणिपादवदनाक्षिमुखैरखिलैः

अपि निजवैश्वरूप्यविभवैरनुरूपगुणैः ।

अवतरणैरतैश्च रसयन् कमिता कमले

क्वचन हि विभ्रमभ्रमिमुखे विनिमज्जति ते ॥ ५५ ॥

जननभवनप्रीत्या दुग्धार्णवं बहुमन्यसे

जननि दयितप्रेम्णा पुष्णासि तत्परमं पदम् ।

उदधिपरमव्योम्नोर्विस्मृत्य मादृशरक्षण-

-क्षममिति धिया भूयः श्रीरङ्गधामनि मोदसे ॥ ५६ ॥

औदार्यकारुणिकताश्रितवत्सलत्व-

-पूर्वेषु सर्वमतिशायितमत्र मातः ।

श्रीरङ्गधाम्नि यदुतान्यदुदाहरन्ति

सीतावतारमुखमेतदमुष्य योग्या ॥ ५७ ॥

ऐश्वर्यमक्षरगतिं परमं पदं वा

कस्मैचिदञ्जलिभरं वहते वितीर्य

अस्मै न किञ्चिदुचितं कृतमित्यथाम्ब

त्वं लज्जसे कथय कोऽयमुदारभावः ॥ ५८ ॥

ज्ञानक्रियाभजनसम्पदकिञ्चनोऽहं

इच्छाधिकारशकनानुशयानभिज्ञः ।

आगांसि देवि युवयोरपि दुःसहानि

बध्नामि मूर्खचरितस्तव दुर्भरोऽस्मि ॥ ५९ ॥

इत्युक्तिकैतवशतेन विडम्बयामि

तानम्ब सत्यवचसः पुरुषान् पुराणान् ।

यद्वा न मे भुजबलं तव पादपद्म-

-लाभे त्वमेव शरणं विधितः कृताऽसि ॥ ६० ॥

श्रीरङ्गे शरदः शतं सह सुहृद्वर्गेण निष्कण्टकं

निर्दुःखं सुसुखञ्च दास्यरसिकां भुक्त्वा समृद्धिं पराम् ।

युष्मत्पादसरोरुहान्तररजःस्याम त्वमम्बा पिता

सर्वं धर्ममपि त्वमेव भव नः स्वीकुर्वकस्मात्कृपाम् ॥ ६१ ॥

इति श्रीपराशरभट्‍टार्यैरनुगृहीतः श्रीगुणरत्नकोशः ।